Dwanaście pytań o to, co widzisz u swojego dziecka na co dzień: nastrój, sen, szkołę, kontakty.
Wynik nie jest diagnozą — jest podpowiedzią, czy warto umówić konsultację ze specjalistą.
Zanim zaczniesz — czym ta lista jest, a czym nie jest
Poniższa lista kontrolna opiera się na typowych objawach depresji u młodzieży, obserwowalnych
dla rodzica: zmianach nastroju, snu, apetytu, energii, funkcjonowania w szkole i kontaktów
z ludźmi. Uwzględnia też to, czym depresja nastolatka różni się od depresji dorosłych —
na pierwszym miejscu znajdziesz drażliwość, bo u młodych ludzi to ona, częściej niż smutek,
bywa twarzą choroby.
To nie jest narzędzie diagnostyczne. Żaden test — ani ten, ani żaden inny
dostępny w internecie — nie diagnozuje depresji. Diagnozę stawia specjalista po rozmowie
z dzieckiem i rodziną. Lista pomaga w czymś innym: zamienia rozproszone „coś jest nie tak”
na uporządkowany obraz, z którym łatwiej podjąć decyzję o konsultacji i łatwiej rozmawiać
ze specjalistą na pierwszej wizycie.
Jak korzystać z listy
Odpowiadaj z perspektywy ostatnich dwóch tygodni. Przy każdym stwierdzeniu
zaznacz, jak często obserwujesz dane zachowanie u swojego dziecka: „nie”, „czasami” albo
„często lub prawie codziennie”. Odpowiadaj według tego, co widzisz — nie według tego,
co chciałabyś lub chciałbyś widzieć. Wypełnienie zajmuje około trzech minut.
Jak interpretować wynik
Maksymalny wynik to 24 punkty („nie” = 0, „czasami” = 1, „często lub prawie codziennie” = 2).
Progi mają charakter wyłącznie orientacyjny:
- 0–5 punktów — obraz nie wskazuje na nasilone objawy. Obserwuj, rozmawiaj i wróć do listy, jeśli coś się zmieni.
- 6–11 punktów — kilka wyraźnych sygnałów. Przyjrzyj się sytuacji uważniej; jeśli trwają ponad dwa tygodnie lub się nasilają, umów konsultację ze specjalistą.
- 12–24 punktów — sygnały są liczne lub częste. Nie czekaj: umów dziecko do psychologa dziecięco-młodzieżowego lub psychiatry dzieci i młodzieży w najbliższych dniach.
Jedno pytanie liczy się inaczej niż wszystkie pozostałe: pytanie 12., o mówienie o śmierci
i samookaleczenia. Każda odpowiedź inna niż „nie” oznacza potrzebę pilnej konsultacji —
niezależnie od sumy punktów. W takiej sytuacji zajrzyj do przewodnika
nastolatek w kryzysie, gdzie opisujemy krok po kroku,
jak rozmawiać i gdzie szukać natychmiastowej pomocy.
Co dalej, niezależnie od wyniku
Lista kontrolna to początek, nie koniec. Jeżeli wynik — albo Twoja intuicja — podpowiada, że coś
jest nie tak, kolejne kroki są dwa. Pierwszy: spokojna rozmowa z dzieckiem o tym, co widzisz
i o co się martwisz. Drugi: konsultacja ze specjalistą — tu wyjaśniamy,
do kogo umówić dziecko i co jest dostępne bez skierowania, a objawy i leczenie depresji opisujemy
szczegółowo w przewodniku depresja u nastolatków.
Jeśli chcesz pogłębić obraz przed wizytą, profesjonalnie opracowane testy przesiewowe —
m.in. nastroju i lęku — znajdziesz bezpłatnie na stronie
darmowych testów psychologicznych online
Centrum Sztuka Harmonii. One również nie zastępują diagnozy, ale bywają pomocnym punktem
wyjścia do rozmowy ze specjalistą.